12 خرداد سال 68 بود که ما در مناطق کردستان و نیز شهرهای کردنشین آذربایجان غربی، حضور رزمی خود را استمرار می بخشیدیم و پس از یک مأموریت 15 روزه مرزی و فرامرزی به خانه واقع در مجتمع خانه های سازمانی ارومیه واقع در جاده مهاباد برگشتیم که متوجه جو سنگین مجتمع و همرزمان و همقطاران خود شدیم و اندوه عمیقی بر سنگینی فضای حاکم می افزود و تنها جمله ای که بین دوستان و نیز به نقل از رسانه ملی اظهار می شد، این بود که باید به مسجد برویم و برای سلامتی امام راحل دعا کنیم!

تکرار دعوت صدا و سیما و فراخوانی مردم برای رفتن به مساجد و دعا برای سلامتی امام در جهت القای مطلبی بود که هیچکس جرأت بیان آن و از طرفی هم هیچکس جرأت شنیدن آن را نداشت!

اذان مغرب زمان حضور ما و همه همرزمان که اکثریت سکنه حاضر در مجتمع را تشکیل می دادیم، در مسجد مجتمع سازمانی بود، آن شب همه رزمندگان، جانبازان، فرماندهان و رده های مختلف سازمانی با خانواده هایشان آمده بودند و اشکها در چشمان همه حلقه زده و اگر چه مثل بغض هایی که جرأت ترکیدن نداشتند، نمی ریختند، اما همه بی آنکه به هم بگویند، فرازهای دعاهای مختلف از جمله دعای توسل را بهانه می کردند، تا چشمی تر کرده و دلهای شکسته شان را واسطه استغاثه ای قرار دهند که در آنها، طول عمر بیشتر امام راحل مطالبه شود!

آخر ما این اعجاز را یکبار در سال 58 و زمانی که امام راحل در قم اقامت داشته اند، و با مشکل بیماری قلبی مواجه شده بودند، تجربه کرده بودیم و بعدها پزشکان امام می گفتند که دعای مردم، قلب امام راحل را که کاملاً از کار افتاده و دستگاهها را هم خاموش کرده بودند، دوباره بکار انداخت و ما طبق همان تجربه باز هم به تکرار این تجربه شیرین امیدوار بودیم!

همه اینها در حالی بود که خبرهای نگران کننده و در عین حال غیررسمی در طول مراسمی که دیگر انتهایی نداشت، زیر لبها پچ پچ می شد، اما در حد همان زمزمه باقی می ماند و منتشر نمی گشت، خبرهایی که همه آنها حاکی از رسمی شدن واقعه هولناکی بود که دیر یا زود می بایست شنیده شود!

تا اذان صبح دعا خواندیم و گریه کردیم و نماز اقامه کردیم و برخلاف خبرهای شکننده، باز هم خوش خیالانه امام را که در بیمارستان بستری شده و زیر تیغ جراحی رفته بودند، در میان خود تصور کرده و کودکانه منتظر بازگشت امام راحل به جماران و ادامه رهبری های داهیانه ایشان بودیم!

با فرارسیدن اذان صبح، نماز صبح را به جماعت اقامه کردیم و با هزار امید و آرزو به خانه بازگشتیم و پیچ رادیو را باز کردیم، متوجه شدیم که رادیو در حال قرائت قرآن با لحن کاملاً محزون است، ابتدا آن را عادی تصور کرده و نمی خواستیم حساسیت نشان دهیم، اما ساعت هر چه که به 7 صبح نزدیک می شد، باز هم رادیو به قرائت قرآن ادامه می داد و ما مثل کودکانی که نمی خواستیم مرگ مهربانترین پدر دنیا را باور کنند، از همدیگر دلیل این اقدام رادیو را می پرسیدیم، در حالیکه هیچکس نه می خواست و نه می توانست جواب دهد!

هر کس به گوشه ای خزیده بود و هیچکس با کسی دیگر صحبت نمی کرد و همه منتظر اخبار ساعت 7 صبح رادیو بودند تا اینکه آرم خبر پخش شد و آقای حیاتی، خلاصه خبر را با گوشه هایی از پیام جانسوز و طاقت فرسای مرحوم حاج سیداحمدآقا آغاز کرد که دیگر بر همه مسجل گردید که روح خدا به خدا و ملکوت اعلی پیوست و در افقی بالاتر ناظر ما و اعمال ما گردید.

آنجا بود که ناگهان گریه و ضجه و زاری و ناله و فریاد بر فضای محیط کار حاکم شد و آن روز من و دیگر همرزمانم معنای واقعی عزادارشدن را فهمیدیم، چرا که حقیقتاً هر کسی خود را صاحب عزا می پنداشت و نمی دانستیم که از سوز دلی که احاطه مان کرده، چگونه بگریزیم و من تنها در میان گریه های بلندم با خود می سرودم:

می گریزد هر که سوزد منزلش  /  چون گریزد آن که می سوزد دلش!

اگر چه بخاطر احتمال تهاجم غافلگیرانه ارتش بعثی و سایر دشمنان کلاً روزها و شبهای آماده باش را پشت سر می گذاشتیم، اما همزمان و از طریق تلویزیون، سه روز تمام با امام راحل نجوای مستقیم کردیم و نهایتاً پس از آن وداع سه روزه، امام راحل را در 16 خرداد 68 در بهشت زهرا و در کنار شهیدان به خاک سپردیم و پس از آن نیز تا بیش از دو ماه عزاداری کردیم و با تدابیر رهبر عزیز آهسته آهسته تصمیم گرفتیم که خودمان را برای یک زندگی اجتماعی بدون حضور امام راحل آماده کرده و امور مردم و جامعه و نظام را به روال معمول برگردانیم.

روحش شاد، یادش گرامی، راهش پر رهرو و نامش ماندگار و دستاوردهایش جاودانه باد.

صادقعلی رنجبر-عضو هیئت علمی دانشگاه