خرده فرهنگی در جامعه ما در حال تبدیل شدن به فرهنگ است که طی آن ما شاهد مرزبندی های کاملاً غیرمتعارف حرفه ای ها با سیاسیون به بهانه های مختلف و ظاهرپسند هستیم که طی آن از ورود سیاسیون به سطوح مدیریتی و لایه های فعالیتی حرفه های موجود در جامعه اعتراض شده و بسیاری از ناکامی های تخصصی را مربوط به همین حضور و نقش آفرینی دانسته و خواهان خروج سیاسیون از حریم آن حرفه اند!

خروج سیاسیون از عرصه های مدیریتی حرفه و رشته های ورزشی با شعار نداشتن یک عکس با شورت ورزشی، خروج سیاسیون از حوزه اقتصاد و تجارت با شعار مخالفت با مافیای قدرت و ثروت، خروج سیاسیون از عرصه های فرهنگی با شعار ممانعت از مدیریت سرهنگی در محیط های فرهنگی،خروج سیاسیون از مدیریت کاروانهای زیارتی حج و عتبات عالیات با شعار منافات ادبیات تحکمی از فضای معنوی، خروج سیاسیون از عرصه های نفت، عمران، بانک، مخابرات، گمرک، مالیات، ارشاد اسلامی، صدا و سیما، سینما و سایر خروج ها که این روزها مثالهای بیشتری را نیز شامل شده اند و فرقی هم نمی کند که این تقاضای خروج و یا صدور حکم اخراج از سوی چه کسی با چه ماهیتی انجام پذیرد!

یکی عدم پذیرش نهادهای بین المللی را بهانه می کند، یکی به عدم تخصص اشاره دارد، یکی افکار را متوجه عدم تجربه و سابقه حضور جلب می کند، یکی ادبیات تحکمی را در منافات می بیند، یکی به ریش گیر می دهد، یکی دون شان آنها می داند، یکی از ادبیات حکومت نظامی استفاده می کند، یکی نداشتن اطلاعات عمومی و یا واژه های مصطلح در هر حرفه را مثال می زند و خلاصه با بهانه های جوراجور به یک نتیجه و خروجی می اندیشند و آن اینکه بهر حال عذر سیاسیون را از حوزه کاری خود بخواهند!  

همه اینها در حالی انجام می پذیرد که به راحتی می توان افراد بسیار متعددی را به نمایندگی از سوی غالب این حرفه ها از جمله ورزش، اقتصاد، فرهنگ، پزشکی و غیره پیدا کرد که وارد سیاست شده و در سطوح مختلف مدیریتی و لایه های متنوع فعالیتی در حال نقش آفرینی های تاثیرگذار و ماندگارند و بطور نمونه می توان به عضویت آنها در کابینه دولت، مجلس شورای اسلامی، شورای اسلامی شهر و روستا، شورای نگهبان، احزاب و تشکلات سیاسی، روزنامه و نشریات سیاسی، مقاله نویسی ها، تحلیل ها و اظهارات سیاسی، همایش های سیاسی، بخش های سیاسی دانشگاهها و رسانه ها و غیره اشاره کرد.

اگر یک متخصص جراحی کودکان، ۱۶ سال وزیرخارجه باشد، اگر یک فوتبالیست در سه کابینه استاندار باشد، اگر یک دوچرخه سوار، ۴ سال وزیر نیرو و سه دوره نماینده مجلس باشد، اگر یک کشتی گیر و یا یک گوینده خبر ورزشی، نماینده مجلس باشد، اگر یک تکواندوکار و یک کشتی گیر در شورای اسلامی شهر تهران عضو باشند و اگر یک مربی فوتبال در باره ارز و نوسان قیمتها اظهار نظر رسمی کند و اگر این اگرها هزار بار در چرخه تکرار قرار گیرند و مثلاً در ایام انتخابات هنرپیشه ها و ورزشکاران و خواننده ها و تکنوکراتها بدون هیچگونه مهارت و پیشینه سیاسی از نفرات سیاسی خاص حمایت کنند، ایرادی نیست، اما اگر یک سیاستمدار و یا افراد دارای سابقه مسئولیت های اجرائی به عرصه های ورزشی و اقتصادی و فرهنگی و غیره ورود کنند، برخی از آقایان دادشان درمی آید که عرصه بر ما تنگ شده و لطفاً سیاسیون کنار بکشند و کارها را به دست اهالی همان حرفه بسپارند!

تردیدی نیست که از نظر حقیر ورود اقشار مختلف در دنیای سیاست و مسئولیت های اجرائی و سیاسی در صورتی که کاربلد و تاثیرگذار باشند، نه تنها نامطلوب نیست، بلکه از ضروریات مشارکت همگانی و از الزامات بکارگیری همه استعدادها در عرصه های سیاسی و از مصادیق بارز دمکراسی و مردمسالاری دینی است و همینطور معتقدم که سیاسیون نیز می توانند در صورت مهارت و داشتن زمینه های کار و فعالیت به سایر عرصه ها سرک کشیده و با استفاده از مهارتهای کاری و نفوذهای حاکمیتی به پیشبرد امور کمک کنند.

اما مخالفت یکسویه برخی ها برای یکطرفه کردن بزرگراه حضور متقابل سیاسیون در حرفه های تخصصی، پارادوکس مشکوکی است که معلوم نیست از کدام منطق نشات می گیرد، چرا که در کشور ما همه فعالان اجتماعی، اهل سیاست و بصیرت اند و هیچکس نمی تواند خود را از حضور و اظهارنظر و نقش آفرینی در مسائل سیاسی مصون و مهجور در نظر بگیرد و همینگونه است که همه سیاسیون نیز خودشان را مردمی دانسته و در فعالیتهای صنفی و حرفه ای و تخصصی ورود و نقش آفرینی می نمایند و طبعاً با توجه به نرم موفق عملکرد آنها در تمام عرصه هایی که ورود کرده اند، تجربه موفقی را هم بیادگار گذاشته اند.

برخی ها بیکاری خودشان را به حضور آقایان ربط می دهند، در حالیکه در ادوار مختلف و در زمانهایی که سیاسیون هم وارد این فعالیت ها نشده بودند، این آقایان بارها و بارها مشابه همین بیکاری ها را تجربه کرده بودند و خودشان هم واقف اند که بیکاری آنها ریشه در عملکرد خود آنها و مسائل غیرسیاسی دارد!

برخی ها سیاسیون را مانع از تامین منافع غیرقانونی خود در عرصه های ورزشی دیده و جزع و فزع راه می اندازند و توهین ها روا می دارند و وامصیبتا می گویند تا آنها را از صحنه رانده و لیفت و لیس هایشان را استمرار دهند، این افراد وقتی کم می آورند به سیاسیون و ارزشی ها و نمادهای ارزشی هم توهین روا می دارند!

برخی ها هم سیاسیون را مانع نفوذهای بین المللی و یا احراز پست ها و کرسی های جهانی می دانند و حتی با راپورتها و گزارشات منفی، زمینه های مخالفت جهانی را با انتصاب و حضور سیاسیون در عرصه های غیرسیاسی فراهم می آورند!

برخی ها با انتشار شایعاتی در تکاپو هستند تا همه کاستی ها و نارسائی ها و لجاجت های استکبار جهانی و گرانی ها و غیره را به حضور برخی از سیاسیون در عرصه های اقتصادی ربط دهند و مثلاً تحریم نفتی و گازی را به حضور تنی چند از سرداران مرتبط بدانند، در حالیکه همین آقایان هیچ توجیهی نمی توانند برای تحریم های موازی مثل تحریم تجاری، تحریم بانکی، تحریم هسته ای، تحریم علمی، تحریم رسانه ای، تحریم سیاسی و سایر تحریمها تراشیده و سکوت را بر سخن ترجیح داده و دم برنمی آورند!

نکته جالب و حیرت انگیز اینجاست که کسانی خود را غیرسیاسی می دانند که دائماً اظهارنظر سیاسی کرده و سالهاست که همواره از قبل همین ژستهای اپوزوسیونی به نانها و نامها رسیده و می رسند که حتی در تصوراتشان هم نبوده و نمی گنجد!

تردیدی نیست که مخالفت با حضور سیاسیون، یک پروسه غیرمنصفانه و یک مکانیسم دفاعی غیر عقلانی برای توجیه ناکامی ها و موج سواری در افکار عمومی بخصوص جوانان و نوجوانانی است که در رفتارهای قهرمان پرستانه این دوره سنی، شیفته مهارتها و پیشینه محبوبیت آنها بوده و یا به کنه منظورشان پی نبرده اند و این اظهارات به افزایش محبوبیت آنها منجر شده و از سویی دیگر، موقعیت بین المللی آنها را نیز در رصدهای سیاسی نظام سلطه بهبود می بخشد و این از همان اعجابهایی است که در زمانه ما به فراوانی رسیده اند!

وگرنه چگونه ممکن است که کسی مسلمان باشد و دم از اسلام بزند و یا علی(ع) و یا زهرا(س) و یا حسین(ع) و یا مهدی(عج) بگوید، اما خود را از سیاست مبرا دانسته و ژست غیرسیاسی بودن بگیرد در حالیکه می داند یکی از اهداف غائی اسلام، تاسیس حکومت اسلامی است و تمام الگوهای دینی ما در راه تشکیل حکومت اسلامی تحت فشار بوده و یا به شهادت رسیده اند و در کشور ما نیز همه اقشار جامعه به صحنه آمدند تا رژیم ستمشاهی سرنگون شد و در دفاع مقدس نیز همه اقشار به جبهه رفته تا توانستند انقلاب و نظام را حفظ کنند؟!

اینجاست که توجه نهادها و دستگاهها و تشکلها و چهره های منتسب به نظام جمهوری اسلامی و مشخصاً به رسانه ملی متذکر می شوم که مراقب این تفکرات سیاست گریز و سیاسیون ستیز باشند و بدانند که این هم خود یک سیاست بازی و سیاسی کاری است که در فرایند جنگ نرم به بیرون راندن حتی سیاسیون موفق هم مبادرت ورزیده می شود و در این رابطه حتی از چهره های موجه نیز بهره برداری می کنند، تا کسی متوجه نیات سیاسی برخی ها در این موضعگیری های سیاسی نشود!

در پایان تاکید می گردد که موضوع سیاست گریزی و سیاسیون ستیزی در تمام عرصه ها قابل توسعه و تسری است و حتی اگر حرافان و پرخاشگران امروز از کنه این نقشه ها بی خبر و غافل باشند، اما در اصل این حرکتهای خزنده، توطئه های پنهان و شبیخون گونه برای ترور شخصیت سیاسیون و مهم تر از آنها پایان بخشیدن به تجلی و حضور آنها در عرصه های اجتماعی و فرهنگی و ورزشی و اقتصادی و حقوقی و ایجاد حیات خلوت های اپوزوسیونی برای کسانی اند که آنها را مزاحم نقش آفرینی های خود می نگرند، فلذا ما باید بدانیم که همه جلوه های فعالیتی و مناصب مدیریتی در جمهوری اسلامی ایران، به مثابه یک سنگرند و از این لحاظ باید با استمرار و توسعه حضور دلسوزان نظام در این سنگرها، نظام و جامعه خود را از سونامی های صنفی و حرفه ای و تهدیدهای بظاهر غیرسیاسی مصون و در امان نگه بداریم.

صادقعلی رنجبر-عضو هیئت علمی دانشگاه