خوشتر آن باشد که سرّ دلبران       گفته آید در حدیث دیگران

اگر چه مرده پرستی و زنده ستیزی، مقبره گرائی و قامت اندازی، گذشته ستایی و حال پرخاشی، خرده فرهنگ های ناپسندی هستند که نباید با قلم فرسائی های افراطی و تفریطی، افکار عمومی را به آنها عادت دهیم و ناظران رفتارهای اجتماعی را از خود آزرده خاطر سازیم و بسیار بهتر است که ما در زمان حیات و زندگی و در نوسان خوشی ها و ناخوشی ها، قدردان هم باشیم و تعریف ها را به زمانی واگذار نکنیم که دیگر احساس خطر و رقابتی نسبت به سوژه پردازشی مان نداریم، اما با اینحال نمی توان با گریز از چنین تلخی هایی، از بیان واقعیات و تببین حقایقی که بایستی گفته شوند، استنکاف ورزیده و اگر کسی حقی به گردن ما دارد، آن را ادا نکرده و به صاحب حق نپردازیم!

البته حقیر در زمان حیات ایشان هم به استناد پایگاههای خبری مجازی مازندران، بارها و بارها از فعالیتها و موفقیتها و ایثارگری ها و مهم تر از همه بخاطر برخورداری مرحوم مهندس موسی رحیمی مدیرکل فقید راه و ترابری مازندران از تفکر و منش جهادی، ستودم و با دعوت از ایشان در چندین برنامه تلویزیونی غیرمشارکتی و نیز با تحلیل عملکرد ایشان در سخت ترین شرایط، تاکید می کردم که اداره کل سابق راه و ترابری، تنها تشکل مازندرانی است که علیرغم همه بی مهری های مرکزی به مازندران، همواره دارای پروژه در همه شهرها و محورهای مواصلاتی و روستایی است و این ممکن نمی گردید مگر بخاطر اهتمام مضاعف، منش بسیجی، تشنگی به خدمت و دهها خصیصه مثبت که ذکر آن به توالی کلام، ترادف واژه ها و تسلسل مفاهیم می انجامد که طبعاً از حوصله این مجال و مقال خارج است، اما در مجموع حقیر بخاطر رفاقتی که از نزدیک با ایشان داشتم، به عینه می دیدم که مهندس رحیمی دارای چند مولفه شخصیتی ویژه اند که تفکر جهادی، شاخصه اصلی شخصیت مدیریتی وی بوده است!

خستگی ناپذیری، حسن خلق، برانگیختگی ایمانی، حوصله ورزی، اخلاق اسلامی، تبسم همیشگی، ظرفیت شنیداری، اعتماد متقابل، عشق ورزی به مردم، نگاه عبادی به مسئولیت، ماموریت و وظایف محوله، آسان عبور کردن از صعب العبورترین مراحل مسیر مدیریتی، برخورداری استثنائی از فابلیت های ارتباطی، حسن نیت، سادگی رفتاری، ارتباطات مردمی، ملجاء بودن برای افرادی که گرفتار مشکلات می شدند، پرهیز از باندگرائی، گریز از تملق قدرتمندان، ثبات قدم، احترام به زیردستان، صبوری و متانت ذاتی، باقی ماندن بر مرام جهادی و دهها مشخصه دیگر را تنها می توان بخشی از شناسنامه اجتماعی و سازمانی ایشان دانست و انصافاً می توان مهندس رحیمی را نه بخاطر نحوه عروج، بلکه بخاطر زندگی مومنانه اش، در کنار شهدایی قرار داد که تا همیشه الگوی نسل های حاضر و پس از خویش اند و در یک کلام می توان گفت که جهادگر مرحوم مهندس رحیمی یکی از مصادیق بارز این آیه قرآنی است که "من المومنین رجال صدقوا ماعاهدو الله علیه فمنهم من قضی نحبه و منهم من ینتظر و ما بدلو تبدیلا(احزاب23)

روز پنجشنبه که در مراسم دومین سالروز عروج شهادت گونه ایشان در حسینیه روستای چمازکتی قائمشهر حضور یافتم، علیرغم عدم حضور برخی از مدیران ارشد، تکثر و تنوع ماهیتی و موقعیتی و مدیریتی مدعوین، هم جمعیت حاضر را به وجد معنوی می کشاند و هم بار دیگر قابل فهم بود که وقتی برای خدا کار کنی، خدا خود نمی گذارد که فراموش شوی و عزتی که خدا عطا می کند، قابل قیاس با هیچ عزت دنیوی نیست و مهم ترین خاصیت عزت الهی، اولاً عالمینی بودن، ثانیاً ماندگاری و جاودانگی و ثالثاً فزایندگی و بی حساب و کتاب بودن آن است!

آیا نمی توان با کمی تواضع و انصاف و تقوا، خاضعانه تر از همیشه، مرحوم مهندس رحیمی را برای تنظیم برون دادها و عملکردهای مدیران استانی، الگو قرار داد و با تاسی از میزان تحرکات و وقت گذاری ها و پیگیری ها و سماجت ها ونتیجه گیری ها و میانبرزدن ها و آمار های واقعی کاری، مدیران استانی را از رخوت موجود رهاند و مازندران را از انفعال موجود به حالت فعال موعود، اعتلای موقعیت و ارتقای وضعیت بخشید؟!

تردید نباید کرد که مرحوم مهندس رحیمی، فردی خودساخته، مومن، متقی و اهل مراقبه بود و ریشه پختگی رفتاری ایشان نیز دقیقاً متاثر از همین فعل و انفعالات عبادی و اعتقادی و عرفانی بود و نمی توان بدون مقدمه های خودسازی، در اوج قدرت متواضع بود و ارباب رجوع را تسلیم ادب رفتاری و آداب اخلاقی خویش نمود و بلاشک باید دانست که عناوین مدیریتی، انسانها را موقتاً بالا می برند و ماندگاری نامها، ارتباطی به برتری عنوانها و تعالی نشانها ندارند، بلکه محصول اخلاص مرامها و انطباق شخصیتی افراد با مقامهاست!

در پایان متذکر می گردد که می توان با کالبدشکافی رفتارهای مدیریتی افرادی همچون مرحوم مهندس موسی رحیمی که برتری وجهه عملیاتی و کاری ایشان نسبت به عناوین ستادی اش، اظهر من الشمس است، زمینه های ارائه شاخص ها و معرفی معیارها برای بهبود کارنامه ها کاری مدیران مازندرانی را فراهم و تقویت نمود و تنها الزام موفقیت در این رابطه، جدی گرفتن این پروژه و تواضع اخلاقی در برابر الگوهایی است که مرامشان فراتر از نامشان به تنویر نگاههایی می انجامد که شاید هنوز در پشت پرده های ابهام و ایهام قادر به شناسائی این سرمایه های همیشه جاودان نشده اند.

صادقعلی رنجبر-عضو هیئت علمی دانشگاه