یک تنه خود را، سپرِ کینه ی دشمن نمود              تـا کـه در آن آتش کیـن، شمع صفت آب شد

فاطمه(س) بین در و دیوار، نیامد به چشم             بـه زیـر چکمه ی ستـم، فاطمه(س) نایاب شد

ناله ی زهــرای جوان، هیچ نیامد به گوش              سقـط جنیــن فاطمه(س)، نـاقــض آداب شد

عبدوود از خنـدق اسـلام، دوبـاره گـذشت                تــداعـی صحنــه ای از، غــزوه احــزاب شد

ولـی علـی(ع)، تیـغ نیـاورده بـرون از نیام              علــی(ع) تجلـی همـان سلســله القــاب شد         

جای خدو، غلاف و سیلی زده بر فاطمه(س)             میـخ در سـوخته بـر، فاطمه(س) قصـاب شد

دست علی(ع) بسته شد از مستی اهل ستم          بیـت علی(ع)، بیـت غـم و مـاتم احبـاب شد       

غـدیـر خم رفتـه ز یـاد همـه مردم چـه زود                 از چـه تفکـر سقیفـــه، همـه جــا بــاب شد

غصب فـدک، شکستن غرور زهــرا(س) بود              حذف علی(ع)، ختم حضور همه اصحـاب شد

ز بیت الاحزان چه بگویم، که چه کرد فاطمه(س)          مـدینــه از گـریـه ی او، شبیــه گـرداب شد

کـی رود از حـافظه ی، شهـر مـدینـه بـرون                 خاطره ی تلخ علـی(س)، که بغض اربـاب شد

فاطمه رفت و شد علی، خانه نشین بعد از او            دیــده شیعیــان پـر از، گـریـه و خونـاب شد

"صادق" از این قصه پر غصه، مگو بیش از این             فاطمیـه همچو دلِ، فاطمه(س) بی تـاب شد

                                                                                                   صادقعلی رنجبر