الا ای روح نـــــــاب آسمــــــــانی             تو در عــالــم همیشه جـــــاودانی

تو ماهی و شب ما از تو روشن             کویرستان هم از حسن تو گلشن

تویی روح خـــــدا، نــوح زمــــانه             تو داری از رســــول حـق نشــــانه

فراق تو به جانها شعله افروخت             جهان از داغ هجر تو زجان سوخت

ز داغت عـــــالمــی آزرده از دل              کجـــا گـــردد دل از یــاد تو غـــافــل

بـــود مـــــا را هـوای وصـل رویت               دلـــی آرام نگیــــرد جـــز به کویت

به دلهــا عشق تو هرگز نمیرد               زمــــــــــــان یــــاد ترا از مــا نگیرد

تو ایــران را بسی بالنده کردی              جهــــان مــــرده را تو زنـــده کردی

خطر کردی، بلا بر جان خریدی               تو تا پــایـــان بجـــز جانـان ندیدی

فغان از غصه های تلخ هجران                کجـــا رفتی تو ای نیکــوی دوران 

تو چون رفتی، جهان رنگی سیه داشت        عدو با حیله بذر فتنه می کاشت

ولی غافل که ما بعد از پیمبر(ص)           علی(ع) را می کنیم مولا و رهبر

سقیفه فتنه ای مردم فریب است         علی(ع) در هر سقیفه بی نصیب است

چو شیعه با سقیفه همنوا نیست            در ایران جز علی(ع) را اعتناء نیست

غـــدیر خبـــــرگان شق القمر کرد           علی(ع) را والـی اهــل نظـــر کرد

   مبادا از علی(ع)غــافل بمانیم                مــــردد در حق و باطل بمانیم

مبادا در جمل با طلحه باشیم                مبادا چون زبیر از هم بپاشیم

مبادا چون خوارج جبهه گیریم                مبادا بی ولایت مـــــــا بمیریم

مبادا عمرو عاص مکــــر پیشه                به ترفندی زند تیشه به ریشه

مبادا بی بصیرت ره کنیم طی                 کنیم تقـــــدیس قرآن سر نی

مبادا معـــــــــرفت در ما بمیرد                  خدا عمـــــــارها را هم بگیرد

مبادا مــــــــالک از رونق بیفتد                  ابو موسی به جان حق بیفتد

مبادا با نگاههــــای دو پهلــــو                   شویم دور از ولایت در فراسـو

مبادا خنجر از پشت خیــــانت                   زنیم فرق علی(ع) را بی دیانت

مبادا با ولی صـــادق نباشیم                   علی(ع) را شیعه ای لایق نباشیم

مبادا پــــای رفتن لنـــگ گردد                   ولــــــی را عرصه از ما تنـــگ گردد

مبادا "صــادق" از او جا بمانی                  ولــــــی تنهــــا و تو تنهـــــا بمانی

                                                                                  صادق رنجبر

الا ای روح نـــــــاب آسمــــــــانی             تو در عــالــم همیشه جـــــاودانی

تو ماهی و شب ما از تو روشن             کویرستان هم از حسن تو گلشن

تویی روح خـــــدا، نــوح زمــــانه             تو داری از رســــول حـق نشــــانه

فراق تو به جانها شعله افروخت             جهان از داغ هجر تو زجان سوخت

ز داغت عـــــالمــی آزرده از دل              کجـــا گـــردد دل از یــاد تو غـــافــل

بـــود مـــــا را هـوای وصـل رویت               دلـــی آرام نگیــــرد جـــز به کویت

به دلهــا عشق تو هرگز نمیرد               زمــــــــــــان یــــاد ترا از مــا نگیرد

تو ایــران را بسی بالنده کردی              جهــــان مــــرده را تو زنـــده کردی

خطر کردی، بلا بر جان خریدی               تو تا پــایـــان بجـــز جانـان ندیدی

فغان از غصه های تلخ هجران                کجـــا رفتی تو ای نیکــوی دوران 

تو چون رفتی، جهان رنگی سیه داشت        عدو با حیله بذر فتنه می کاشت

ولی غافل که ما بعد از پیمبر(ص)           علی(ع) را می کنیم مولا و رهبر

سقیفه فتنه ای مردم فریب است         علی(ع) در هر سقیفه بی نصیب است

چو شیعه با سقیفه همنوا نیست            در ایران جز علی(ع) را اعتناء نیست

غـــدیر خبـــــرگان شق القمر کرد           علی(ع) را والـی اهــل نظـــر کرد

   مبادا از علی(ع)غــافل بمانیم                مــــردد در حق و باطل بمانیم

مبادا در جمل با طلحه باشیم                مبادا چون زبیر از هم بپاشیم

مبادا چون خوارج جبهه گیریم                مبادا بی ولایت مـــــــا بمیریم

مبادا عمرو عاص مکــــر پیشه                به ترفندی زند تیشه به ریشه

مبادا بی بصیرت ره کنیم طی                 کنیم تقـــــدیس قرآن سر نی

مبادا معـــــــــرفت در ما بمیرد                  خدا عمـــــــارها را هم بگیرد

مبادا مــــــــالک از رونق بیفتد                  ابو موسی به جان حق بیفتد

مبادا با نگاههــــای دو پهلــــو                   شویم دور از ولایت در فراسـو

مبادا خنجر از پشت خیــــانت                   زنیم فرق علی(ع) را بی دیانت

مبادا با ولی صـــادق نباشیم                   علی(ع) را شیعه ای لایق نباشیم

مبادا پــــای رفتن لنـــگ گردد                   ولــــــی را عرصه از ما تنـــگ گردد

مبادا "صــادق" از او جا بمانی                  ولــــــی تنهــــا و تو تنهـــــا بمانی

                                                                                  صادق رنجبر