سیزدهم فروردین هم از راه رسید و همه شهروندان، خسته از بودن در یک محیط بسته و خسته کننده و ماشین زده، در تکاپوی پناه بردن به طبیعت اند و می خواهند با استقرار یک روزه در دامان طبیعت، سرسبزی محیط های وسوسه انگیز و نشاط بخش را به عاریت گرفته و خودشان را به بوی خوش و دل انگیز طبیعت، معطر کنند.
تردید نباید کرد که طبیعت عضوی حیات بخش از خانواده و جامعه بشری است و همانطور که گفته شد، "اگر جنگل بمیرد، جهان خواهد مرد"، طبیعت، زندگی بخش، نشاط آور و انگیزه ساز است و انسانی که طبیعت را زایل می سازد، با هستی خود می ستیزد و در اصل شبیه همان نادانی است که بر شاخه ای بلند نشسته بود و بن همان شاخه را می برید و نهایتاً سقوط کرد!
طبیعت اگر نباشد، سنت زیبای سیزده بدر ایرانی ها هم در پایان بخشیدن شیرین به تعطیلات نوروزی خواهد مرد و تفریحات و سیاحت های ما هم رخت خواهند بست و انسان، مرگ تدریجی خود را در مسیر مرگ غیرطبیعی طبیعت رقم خواهد زد.
دشت ها و صحراها، کوهها و قله ها و غارها، چشمه ها و آبشارها، رودها و دریاچه ها و دریاها، سواحل و جلگه ها و جنگل ها، درخت های سر به فلک کشیده و سایه سارها، پرنده ها و چرنده ها، شکارها و شکارگاه ها و مرغزارها، مرداب ها و تالاب ها و برکه ها، تپه ها و چمنزارها و باغات، نهرها و قنات ها و جویبارها، بوستان های شهری و پارکهای جنگلی و دهها جلوه طناز و غماز دیگر طبیعت که در مازندران خودنمایی و جلوه گری می کنند، مواهب خدادادی هستند که اگر نابود شوند، تکرار نمی شوند و برای همیشه ما را از مزایای خود بی بهره ساخته و با ما قهر می کنند، فلذا نباید طبیعت را از خود برنجانیم.
ضمناً از دلخوشی های خرافی و بی ریشه مثل گره زدن سبزه ها و انتظار بازشدن بخت ها و از این مقولات فاصله بگیریم که این نوع معامله با طبیعت، خرافاتی و کاسبکارانه است و نیز بر مراقبت های ایمنی بخش بیفزائیم تا خدای ناکرده دچار حوادثی همچون غرق شدن، افتادن از بلندی ها، آتش سوزی ها و سایر حوادث تلخ نشویم که طبعاً در ثبت خاطرات شیرین ما از طبیعت، اثر منفی بجا می گذارد.
مازندرانی ها و یکایک میهمانان گردشگر و ترجیحاً جوانان و نوجوانان اعم از دخترها و پسرهایی که این روزها در مازندران اقامت گزیده اند، با رعایت نظافت، لطافت، نجابت و نکات ایمنی می توانند با طبیعت استثنائی و اقلیم تکرارناشدنی و طبیعی مازندران، مهربانی کرده و حرمت آن را محفوظ نگه دارند و نگذارند که طبیعت از ما رنجیده خاطر گردد.
در پایان تاکید می کنم که مبادا با بی احتیاطی و یا بی مبالاتی، دل طبیعت را بشکنیم و یا دلی را در طبیعت بشکنیم که دل شکستن، با قانون طبیعت منافات دارد، پس بیائید با طبیعت و با خودمان مهربان باشیم و بیاد روز طبیعت، با کدورت ها وداع کرده و در مزرعه خوبان و خویشان،نهال دوستی بکاریم.
صادقعلی رنجبر-عضو هیئت علمی دانشگاه-