گزارشهایی به این رسانه رسیده که از نقشآفرینی چهرههایی خارج از ساختار رسمی در برخی انتصابات مدیریتی حکایت دارد. اگر این روایتها درست باشد، مدیریت شهری نه بر پایه شایستگی، که بر مدار نفوذ و بدهبستان میچرخد.
مدیریت شهری باید شفاف، پاسخگو و مستقل باشد. اما وقتی شنیده می شود حمایتهای سنگین سیاسی مثلا یک نماینده پشت یک انتخاب قرار میگیرد، این پرسش جدی شکل میگیرد که پس از استقرار، مرز استقلال کجاست؟
در هفتههای اخیر، روایتهایی نگرانکننده به این رسانه رسیده است؛ از حضور افرادی که مسئولیت رسمی در شهرداری ندارند اما در فرآیندهای حساس نقشآفرینی و یا به قول معروف بده و بستان میکنند. از تأثیرگذاری حلقههای نزدیک به قدرت مثلا یک نماینده مجلس در تعیین مدیران برخی سازمانهای وابسته به شهرداری؟!
و حتی در برخی گزارشها و شنیده ها، از گردشهای مالی غیررسمی برای تسهیل برخی تصمیمات سخن گفته میشود.
آیا مناصب خریداری می شود؟ رسانه ما هیچیک از این ادعاها، شنیده ها و گزارش های غیررسمی را تأیید نمیکند.
اما یک اصل روشن است:
وقتی فرآیندها شفاف نباشد، نفوذ عادی میشود و شایعه جای واقعیت را میگیرد.
افکار عمومی میپرسد:
• آیا انتصابها بر اساس ارزیابی تخصصی انجام میشود یا بر اساس سهمخواهی؟
• آیا افراد نزدیک به قدرت سیاسی مثلا یک نماینده در چینشهای اجرایی نقش دارند؟
• آیا سازوکاری برای جلوگیری از تعارض منافع وجود دارد؟
اگر هیچ دخالت و واسطهگری وجود ندارد، انتشار مستند فرآیند انتخاب مدیران سادهترین راه پایان دادن به این ابهام است.
شهر ملک شخصی هیچ جریان سیاسی نیست و شهرداری شعبه هیچ دفتر سیاسی نبوده و و مدیریت شهری نباید در گرو بدهکاریهای بیرونی تعریف شود.
امروز مطالبه روشن است:
• مرز سیاست و اجرا را شفاف کنید.
• اگر نفوذی در کار نیست، اسنادش را منتشر کنید.
• اگر همه چیز قانونی است، اجازه دهید مردم ببینند.
• سکوت در برابر این پرسشها، شاید خود به معنای پذیرش سایه است.
• و هیچ شهری با مدیریت در سایه رشد نمیکند.
اینکه شایعه و شنیده می شود مثلا برادر فلان نماینده در عزل و نصب ها نقش دارد، زیبنده یک مدیریت شهری توسعه محور نیست.
بیشتر خواهیم گفت...
محمود احمدی
صاحب امتیاز و مدیرمسئول