القلب یهدى إلى القلب؛ مصداق ارتباط قلبی و معنوی پدر و همسرم بود. این پیوند روحی فراتر از یک نسبت سببی بود. آقای دکتر شیفته و شیدای شهید مطهری بودند؛ به‌گونه‌ای که ایشان را می‌توان تجسم عملی افکار استاد مطهری دانست.

همان‌طور که در کلیپ‌های پخش‌شده مشاهده کرده‌اید، وقتی از ایشان (شهید لاریجانی) سؤال می‌شود: «دوست دارید با چه کسی از نجف تا کربلا پیاده‌روی کنید؟» می‌گویند: «شهید مطهری؛ چون هر لحظه در کنار ایشان، یک درجه به معرفت شما اضافه می‌شود.»

در مواجهه با گروه‌های مختلف سیاسی و علمی، تعاملات سازنده و خیرخواهانه‌ای داشتند و معتقد بودند باید از ظرفیت‌های مثبت آن‌ها استفاده کرد، ولو از لحاظ مشی سیاسی، تفکری مخالف با ایشان داشته باشند. در این باب، بسیار متأثر از شخصیت و اندیشه شهید مطهری بودند که برای رسیدن به هدف مقدس، نباید از وسیله نامقدس استفاده کرد.

همان‌گونه که اشاره کردم، ایشان مجسمه‌ای از مکارم اخلاق بودند. با تمام مشغله‌های کاری و علمی، از کمک، همیاری و همکاری در منزل از هیچ امری دریغ نداشتند. لطف خود را می‌رساندند و قدردانی از حقیر را در حضور خانواده بارها و بارها، حتی به اغراق که من لایقش نبودم، ابراز می‌داشتند.

صرفاً برای حفظ محیط و تربیت اعضای خانواده، شب‌بیداری فرزندان در دوران طفولیت را عهده‌دار می‌شدند و من نیز تلاش می‌کردم ایشان را در مقام و جایگاه پدری‌شان، در مرتبه بالایی در خانواده حفظ کنم؛ لذا فرزندان همواره امور علمی و دینی را عملاً از ایشان می‌آموختند. یادم نمی‌آید تذکری برای فرایض دینی به فرزندان داده باشند؛ در حالی که عملاً و با رفتار خود، معنویت را به روح بچه‌ها تزریق می‌کردند؛ مثل نماز اول وقت، نظم، تمیز و معطر بودن و مسائلی از این قبیل...

این نکته را هم برای جوانان بگویم که حتماً حائز اهمیت است؛ دکتر عادت داشتند شب‌ها که به منزل می‌آمدند، بعد از عبادت و شام، طبق عادت راه می‌رفتند و با من دردودل می‌کردند. هیچ‌وقت، با جرأت می‌گویم هیچ‌وقت، فرزندان‌مان شاهد تنش میان ما نبودند. اگر ناراحتی‌ای هم از من داشتند، روی کاغذی می‌نوشتند و صبح بالای سرم می‌گذاشتند و هر دو، پنهان از چشم بچه‌ها، با هم حل‌وفصل می‌کردیم.

• بخش نخست مصاحبه همسر شهید دکتر علی لاریجانی با هفته‌نامه زن روز