همزمان با ایام سوگواری و یادکرد بانوی دو عالم، حضرت فاطمه زهرا (س)، سروده‌ای تازه و تأثیرگذار از سوی دکتر صادقعلی رنجبر منتشر شد. این اثر ادبی که با نگاهی عمیق به ابعاد تاریخی، سیاسی و معنوی شخصیت صدیقه کبری (س) نگاشته شده، در قالب ۵ بیت، روایتی از استقامت، آگاهی‌بخشی و حماسه فاطمی را به تصویر کشیده است.

شاعر در این سروده، با تعابیری چون «آموزش شیدایی و شایستگی شیعه‌گری» و «افروختن آتش عشق علی (ع) تا ناکجا»، بر نقش بنیادین حضرت فاطمه (س) در هندسه‌سازی اعتقادی تشیع تأکید کرده و شهادت آن حضرت را فراتر از یک رویداد صرفاً تراژیک، بلکه به عنوان نقطه‌عطفی در افشای انحرافات زمانه و صیانت از اصلِ ولایت به نمایش گذاشته است.

برجسته ساختن مفاهیمی نظیر «شرارت اعداء»، «پهلوی کبود»، و در نهایت عروج عارِفانه و «غرقه در بحرالبکاء شدن»، با تخلص «صادقا»، به این اثر لحنی حماسی و در عین حال سوزناک بخشیده است که خواننده را در فضایی میان حماسه و اندوه قرار می‌دهد.

متن کامل این شعر به شرح زیر است:

    شیعیان را شیعه گی آموخت و رفت

    ناله را در سینه ها اندوخت و رفت

    تا بسوزاند بنای انحرافات زمان

    در شرارتهای اعداء سوخت و رفت

    آتش عشق علی را تا ابد

    فاطمه تا ناکجا افروخت و رفت

    پاره پاره شد چو پهلوی کبودش از ستم

    دیده را بر آسمان ها دوخت و رفت

    غرقه در بحرالبکاء شد، صادقا

    جان خود را به خدا بفروخت و رفت

این اثر ادبی در آبان‌ماه ۱۴۰۵ توسط دکتر صادقعلی رنجبر سروده شده و هم‌اکنون برای استفاده اهالی قلم و رسانه‌های آیینی منتشر شده است.