ناتوانی واشنگتن در مدیریت پروژه‌های پلیسی، محبوبیت سیاست‌های مهاجرتی ترامپ را به پایین‌ترین سطح ممکن در سال ۲۰۲۶ رسانده است.

گزارش‌های تکان‌دهنده و نظرسنجی‌های اخیر، به‌ویژه داده‌های منتشر شده توسط خبرگزاری «رویترز» و مؤسسه «ایپسوس»، پرده از یک بن‌بست راهبردی در قلب واشنگتن برمی‌دارد. آنچه روزی به عنوان «برگ برنده» تبلیغاتی دونالد ترامپ برای بازگشت به قدرت محسوب می‌شد، اکنون به پاشنه آشیل و عامل اصلی ریزش پایگاه اجتماعی او تبدیل شده است. سقوط آزاد نرخ تأیید عملکرد او در حوزه مهاجرت به رقم بی‌سابقه ۳۸ درصد، تنها یک آمار ساده نیست؛ بلکه نشان‌دهنده گسست عمیق میان رویاپردازی‌های اقتدارگرایانه کاخ سفید و واقعیت‌های ملموس جامعه آمریکا در سال ۲۰۲۶ است. این ریزش ۱۲ درصدی نسبت به ماه‌های نخست ریاست‌جمهوری، حکایت از دولتی دارد که در بدو ورود، اعتبار خود را با تکیه بر خشونت عریان به حراج گذاشته است.

نکته‌ای که اتاق‌های فکر واشنگتن را به وحشت انداخته، رویگردانی طبقه حامیان سنتی، یعنی مردان آمریکایی است. بر اساس آمار «رویترز»، حمایت این گروه که موتور محرک پیروزی ترامپ در سال ۲۰۲۴ بود، از مرز ۵۰ درصد به ۴۱ درصد سقوط کرده است. این تغییر جهت نشان می‌دهد که حتی لایه‌های محافظه‌کار جامعه نیز از تبدیل شدن شهر‌های آمریکا به میدان جنگ و حضور مأموران نقاب‌دار با تجهیزات سنگین نظامی به ستوه آمده‌اند. آنچه واشنگتن تحت عنوان «نظم‌بخشی» دنبال می‌کرد، اکنون در نگاه افکار عمومی به یک «شکار انسان» سازمان‌یافته تبدیل شده که امنیت روانی شهروندان را هدف قرار داده است. درگیری‌های خونین میان مأموران مهاجرت و معترضان مدنی در خیابان‌ها، تصویری از یک کشور دوقطبی و در آستانه انفجار را ترسیم می‌کند که محصول مستقیم سیاست‌های تنش‌زای کاخ سفید است.

فاجعه اخیر در ایالت مینه‌سوتا، تیر خلاصی بر ادعا‌های امنیت‌محور واشنگتن بود. کشته شدن دو شهروند آمریکایی بر اثر شلیک مستقیم مأموران مهاجرت، رسوایی بزرگی را رقم زد که دولت ترامپ را مجبور به یک عقب‌نشینی ذلت‌بار و توقف عملیات اخراج در آن منطقه کرد. این عقب‌نشینی که در تاریخ سیاسی ترامپ نادر است، ثابت کرد که شعار‌های پرطمطراق «بزرگ‌ترین کارزار اخراج در تاریخ»، فاقد زیرساخت‌های حقوقی و انسانی بوده و تنها با ابزار زور و خونریزی پیش می‌رود. واشنگتن اکنون در موقعیتی قرار گرفته که برای پیشبرد اهداف خود، ناچار است حتی علیه شهروندان خود نیز دست به سلاح ببرد؛ امری که مشروعیت اخلاقی دولت را در سطح بین‌المللی و داخلی به پایین‌ترین سطح ممکن تنزل داده است.

در نهایت، تداوم این وضعیت نشان می‌دهد که دولت ترامپ در یک چرخه تکراری از خطا‌های استراتژیک گرفتار شده است. ۳۸ درصد محبوبیت کلی، زنگ خطری است که نشان می‌دهد جامعه آمریکا دیگر خریدار نمایش‌های اقتدارگرایانه نیست. واشنگتن با اولویت دادن به «پروژه‌های پلیسی» بر رفاه و ثبات اجتماعی، عملاً در حال تجربه یک بحران مشروعیت داخلی است که می‌تواند تمام دستاورد‌های فرضی او را ببلعد. ترامپ که با وعده «شکوه دوباره» بازگشته بود، اکنون با کشوری روبه‌روست که در آن صدای شلیک مأموران دولتی، بلندتر از شعار‌های انتخاباتی‌اش به گوش می‌رسد و این، آغاز پایانی بر رویا‌های بلندپروازانه او در سال ۲۰۲۶ خواهد بود.