عملکرد تیم ملی ووشو در بازی‌های آسیایی ناگویا به ۴ مدال ختم شد ودر مقایسه با برخی رشته‌ها عملکرد ووشو مناسب بود.

پرونده تیم ملی ووشو در حالی با کسب یک مدال طلا و ۳ نقره در بازی‌های آسیایی ناگویا بسته شد که از نظر آماری این نتیجه قابل توجه است. 

به هر حال اگر بخواهیم عملکرد یک رشته ورزشی را در بالاترین سطح قاره ارزیابی کنیم سوال فقط این نیست که چند مدال گرفتیم؟ بلکه باید پرسید:چند مدال می‌توانستیم بگیریم و چرا نگرفتیم. 

عملکرد تیم ملی ووشو ایران در بازی های آسیایی ناگویا را نمی توان صرفا با عبارت « موفقیت» یا« ناکامی» توصیف کرد . کسب یک مدال طلا و 3 نقره از یک سو نشان دهنده حفظ جایگاه ایران در جمع قدرت های ووشوی آسیاست، اما از سوی دیگر مقایسه این نتیجه با کارنامه هانگژو کاهش محسوس قدرت مدال آوری ایران را آشکار می کند.  

واقعیت این است که ۴ مدال ناگویا اگرچه برای ووشو ایران ارزشمند است، اما در مقایسه با هانگژو نشان دهنده کاهش مدال‌های ایران است. در ناگویا هر ۴ مدال ایران در ساندا به دست آمد و بخش تالو نتوانست مدالی برای کاروان ایران به ارمغان بیاورد. از سوی دیگر چین در همان دوره ۶ طلا از ۷ طلای ساندا را به دست آورد و تنها طلای باقی مانده به ایران رسید. 

تیم ملی ووشو ۴ فینالیست شامل سوگند سینکایی، شجاع پناهی، عرفان محرمی و سید سهیل موسوی در بازی‌های آسیایی ناگویا داشت، اما سهیل موسوی تنها طلای ایران را کسب کرد و ۳ ورزشکار دیگر با شکست برابر نماینده چین به مدال نقره رسیدند. 

این آمار از یک طرف نشان می‌دهد که ووشوی ایران هنوز هم توان رساندن ورزشکاران خود به مراحل نهایی را دارد، اما چرا بخش قابل توجهی از ظرفیت ایران در لحظه آخر به قهرمانی تبدیل نشد؟ 


در فینال وزن ۵۲ کیلوگرم زنان، سوگند سینکایی برابر وو دی از چین با نتیجه ۲ بر صفر شکست خورد، شجاع پناهی مقابل وانگ چنگ جین و عرفان محرمی مقابل ما شوو از چین به نقره رسیدند. در واقع یکی از نشانه‌های فاصله ایران با قله آسیا همین جاست؛ جایی که ورزشکار ایران تا فینال می‌رسد، اما در مسابقات نهایی مقابل نماینده چین شکست می‌خورد و نمی‌تواند مدال طلا را به دست آورد. 


این مسئله را نمی‌توان صرفا به روز بد ورزشکار نسبت داد. وقتی چنین اتفاقی در سطح بازی‌های آسیایی رقم می‌خورد، باید مجموعه‌ای از عوامل از جمله تاکتیک، آنالیز حریف، آمادگی روانی و برنامه بررسی کرد. 

به هر حال انتقاد جدی‌تر متوجه بخش تالو است، که این رشته ورزشی هیچ مدالی در ناگویا نگرفت. این اتفاق در حالی قابل توجه است که تالو در سال‌های گذشته یکی از بخش‌های مهم مدال آور ووشو ایران بوده است؛ بنابراین نبود مدال تالو در ناگویا را نمی‌توان تنها یک اتفاق معمولی تلقی کرد و لازم است فدراسیون ووشو درباره علت این افت توضیح بدهد.

 سوال مشخص این است؛ آیا انتخاب نفرات، فرایندآماده سازی، برنامه اردو‌ها، تمرینات تخصصی تالو متناسب با سطح رقابت‌های آسیایی طراحی شده بود؟ 
این پرسش درباره یک فرد یا یک ورزشکار نیست، مسئله ارزیابی یک سیستم است.
البته باید انصاف داشت؛ رقابت تالو در سطح آسیا فوق العاده نزدیک است. در برخی ماده‌ها اختلاف ورزشکاران برتر تنها چند هزارم امتیاز بود. برای نمونه در چانگ چوان زنان، ۴ ورزشکار برتر فاصله‌ای در حد صدم امتیاز با یکدیگر داشتند. 

نکته مهم اینجاست که حضور ووشو در ناگویا اتفاقی وبدون برنامه ریزی قبلی نبوده است. فدراسیون ووشو از بهار ۱۴۰۵ رقابت‌های انتخابی درون اردویی را برای تعیین نفرات اعزامی به ناگویا برگزار کرد.  رئیس فدراسیون ووشو نیز در اردوی تیم ملی تاکید کرده بود که چشم یک ملت به موفقیت ملی پوشان در ناگویا است؛ بنابراین بعد از پایان مسابقات منطقی است که عملکرد این برنامه آماده سازی نیز مورد ارزیابی قرار گیرد. 

به هر حال اگر هدف ووشو صرفا کسب مدال و قرار گرفتن بالاتر از چند کشور دیگر بوده، ۴ مدال را می‌توان نتیجه‌ای موفق دانست. اما اگر هدف رقابت برای طلا‌های بیشتر و نزدیک شدن به قدرت اول آسیا یعنی چین بوده، نتیجه رضایت بخش نبوده است.

 ووشوی ایران هنوز یکی از قدرت‌های مهم آسیاست. یک طلا و ۳ نقره نشان می‌دهد که فاصله ایران با مدال همچنان کم است و ورزشکاران ایرانی توان رسیدن به فینال را دارند، اما ناگویا یک هشدار به همراه داشت، که رسیدن به فینال کافی نیست. 

اگر ایران می‌خواهد در دوره بعدی بازی‌های آسیایی، فاصله خود را با چین کمتر کند باید از همین امروز عملکرد ناگویا را بدون تعارف و بدون پنهان شدن پشت عنوان نایب قهرمانی بررسی کند.  مدال‌ها برای ورزشکاران است و افتخارشان ماندگار، اما مسئولیت تحلیل نتیجه و اصلاح مسیر برعهده مدیران و کادر فنی است. 

به هر حال ناگویا نشان داد که ووشوی ایران هنوز برای رسیدن به سکوی اول با یک رقیب بسیار قدرتمند و یک فاصله جدی روبه روست. اگر برای این فاصله برنامه ریزی نشود، ممکن است ۴ مدال ناگویا نه سکوی پرتاب بلکه تبدیل به خاطره‌ای از نسلی شود که می‌توانست بیشتر از این مدال بگیرد. 

در نهایت بازی‌های آسیایی ناگویا به پایان رسید و حالا نوبت آن است که فدراسیون ووشو و کادر فنی نشان دهند که از این ۴ مدال و این تجربه چه چیزی یاد گرفته‌اند. اگر قرار است ناگویا نقطه شروع باشد باید تغییرات آن از همین امروز دیده شود.