در پی اظهارات جنگ طلبانه رییس جمهور امریکا و نخست وزیر رژیم نامشروع صهیونیستی، عضو هیات علمی دانشگاه با انتشار یادداشتی به این اظهارات واکنش نشان داد.
دکتر هادی ابراهیمی نوشت:
ما برای نبرد آماده‌ایم؛ اگر جنگ را بر ما تحمیل کنند، با همه‌ی توان از ایران دفاع می‌کنیم. فراموش نمی‌کنیم سخن بنیان‌گذار جمهوری اسلامی ایران، حضرت امام خمینی(ره)، در روزگار جنگ ایران و عراق را: «جنگ، جنگ است و عزت و شرف ما در گرو همین جنگ است.» امروز نیز پیام ما روشن است: عزت و شرف ایرانیان در ایستادگی برابر آمریکای جهانخوار و رژیم صهیونیستی و در دفاع از میهن، استقلال و مردم ایران است. ما آغازگر تجاوز نیستیم؛ اما در برابر متجاوز سر خم نمی‌کنیم. ایران آماده است، استوار ایستاده است و از خود دفاع خواهد کرد.
درود بر ستارخان و باقرخان؛ درود بر میرزا کوچک‌خان جنگلی؛ سلام خدا بر رئیسعلی دلواری، درود بر خمینیِ بت‌شکن؛ و سلام بر امام شهیدم، خامنه‌ای کبیر؛ آن‌که مردانه و جانانه در برابر قدرت‌های زمانه ایستاد. این نام‌ها رشته‌ای از حافظه‌ی تاریخی این سرزمین‌اند؛ یادآور نسلی که در برابر زور سر خم نکرد و دفاع از میهن را مسئولیتی بزرگ دانست.
این ایستادگی در میدان نیز معنا پیدا می‌کند. در جنگ دوازده‌روزه، ایران اهدافی را در نواتیم، تل‌نوف، تل‌آویو و حیفا هدف قرار داد؛ مؤسسه‌ی وایزمن و پالایشگاه حیفا نیز از نقاطی بودند که در خبرهای مربوط به اصابت‌ها و خسارت‌ها نام برده شدند. در جنگ رمضان نیز پایگاه‌ها و مراکز مرتبط با حضور نظامی آمریکا در منطقه، از جمله العدید در قطر، جفیر در بحرین، علی‌السالم و العدیری در کویت، الظفره در امارات، پایگاه شاهزاده حسین در اردن و تأسیسات مرتبط با حضور آمریکا در اربیل، هدف حملات ایران قرار گرفتند. این پاسخ‌ها یک پیام داشتند: تجاوز به ایران بی‌هزینه نخواهد بود.
در تنگه‌ی هرمز، ایران نشان داده است که کنترل بر این گلوگاه حیاتی، در اختیارِ مطلقِ اراده‌ی ملی است. هفت کشتی متخلف در این آبراهه، پیامدهای مستقیم بی‌توجهی به حاکمیت ایران را چشیدند؛ سه کشتی در غرب تنگه با برخورد به مین دچار سانحه شدند و چهار کشتی دیگر هنگام انتقال کشتی‌به‌کشتی محموله‌های نفتی هدف قرار گرفتند و آتش گرفتند. اما قدرت ایران در هرمز، تنها به سطح آب محدود نمی‌شود؛ ایران بر اعماق این تنگه نیز تسلط دارد؛ جایی که کابل‌های زیردریایی، شاهراه‌های دیجیتال و شبکه اطلاعاتی جهان از آن می‌گذرند. در صورت نیاز، ایران می‌تواند با مدیریتِ دقیق این زیرساخت‌های حیاتی، کل زنجیره ارتباطات دیجیتال و داده‌های منطقه را تحت کنترل خود بگیرد و نشان دهد که تسلط ما بر این گلوگاه، فراتر از یک مسیر تجاری ساده، یک قدرتِ راهبردی و دیجیتال است.
اینجا است که واقعیت میدان، نظریات خشک غربی را به چالش می‌کشد. جان میر در نظریه «رئالیسم تهاجمی» می‌گوید در دنیای بی‌حکومتی، تنها راه بقا، دستیابی به قدرت برتر و چیره شدن بر رقیبان است. ایران امروز، این نظریه را با زبانِ موشک و اراده پیاده کرده است؛ ما نه برای سلطه‌جویی، بلکه برای بقای عزت و استقلال، قدرت خود را به حداکثر رسانده‌ایم. ما به جان میر و تمام نظریه‌پردازان غرب ثابت کردیم که قدرت برتر نه در ناوهای آمریکایی، بلکه در اراده‌ی ملتی است که می‌داند چگونه در اعماق هرمز و در اوج آسمان، معادلات قدرت را بازنویسی کند. ما رئالیسم را نه در کتاب‌ها، بلکه در آتشِ پایگاه‌های دشمن و در سکوتِ مرگبارِ کابل‌های زیردریایی به نمایش گذاشتیم.
این همان منطق بازدارندگی است: هر مهاجمی باید بداند که تجاوز، پاسخ و هزینه دارد.
موشک‌های فتّاح، خیبرشکن، خرمشهر و سجّیل بخشی از توان دفاعی ایران‌اند؛ اما قدرت ملی تنها در ابزار نظامی خلاصه نمی‌شود. همبستگی مردم، پایداری اجتماعی و اراده‌ی دفاع از میهن نیز پشتوانه‌ی این ایستادگی‌اند.
پیام ایران به همسایگان نیز روشن است: هیچ کشوری نباید اجازه دهد خاک یا امکاناتش برای اقدام علیه ایران به کار گرفته شود. قاطعیت در دفاع از امنیت ملّی با احترام به مردم کشورهای همسایه منافاتی ندارد؛ ملت‌ها محترمند، اما هرگونه همکاری در تجاوز علیه ایران مسئولیت‌آور است. بله این جنگ اما به میدان نبرد محدود نماند؛ موج آن به اروپا هم رسید.
اختلال در بازار انرژی و نگرانی از تداوم عرضه، قیمت‌ها را بالا برد و فشار تازه‌ای بر خانوارها و صنایع گذاشت. گزارش‌های خبری از افزایش بهای گاز و سوخت و تشدید نگرانی اقتصادی در کشورهایی چون آلمان، ایتالیا و فرانسه خبر داده‌اند. در فرانسه، اعتراض به هزینه‌ی زندگی و سوخت بالا گرفت؛ در آلمان و ایتالیا نیز مقام‌ها درباره‌ی فشار انرژی و آثار اقتصادی جنگ هشدار دادند.
اسپانیا هم از این موج برکنار نماند، افزایش تورم و بالا ماندن هزینه‌ی سوخت، فشار بر مردم و کسب‌وکارها را حفظ کرد و آسیب‌پذیری زیرساخت‌ها و وابستگی متقابل اقتصاد اروپا را دوباره به رخ کشید.
و طنز ماجرا اینجاست: ترامپ برای خودش نوبل صلح می‌خواهد و نتانیاهو هر بحران را با سند امنیتی تازه‌ای بزک می‌کند؛ یکی دنبال مدال است و دیگری دنبال جلد تازه برای پرونده‌اش. آن‌ها هنوز نفهمیده‌اند یک من ماست چقدر روغن دارد! جایزه و سند، واقعیت میدان را عوض نمی‌کند؛ همان‌طور که شعارهای سیاسی نمی‌توانند هزینه‌ی جنگ را از دوش مردم منطقه و اروپا بردارند.
ایران ایستاده است؛ با مردمی که استقلال را معامله نمی‌کنند و نیروهایی که از میهن دفاع می‌کنند. درود بر آنان که راه ایستادگی را در تاریخ این سرزمین زنده نگه داشتند؛ از ستارخان و باقرخان و میرزا کوچک‌خان جنگلی تا خمینی کبیر و امام شهید، خامنه‌ای بزرگ. از اهدافی که در جنگ دوازده‌روزه زدیم تا پایگاه‌هایی که در جنگ رمضان هدف قرار دادیم، از تسلط بر سطح و اعماق هرمز تا خیابان‌های معترض اروپا، پیام روشن است: ایران را تهدید نکنید و بعد از پاسخ، از هزینه‌اش شگفت‌زده نشوید. عزت و شرف ما در دفاع از ایران است؛ و این ملت در بزنگاه تاریخ، استوار می‌ایستد.