دکتر هادی ابراهیمی، عضو هیات علمی دانشگاه به مناسبت حضور حماسی ملت شریف ایران در یوم الله 22 بهمن در یادداشتی نوشت:
باورکردنی بود، اما باورکردنیتر شد!
پیشتر هم این مردم گفته بودند که: رهبر اگر فرمان دهد، جان را نثارش میکنیم!
وای اگر خامنهای حکم جهادم دهد، ارتش دنیا نتواند که جوابم دهد!
رهبر در روز ۲۰ بهمن امسال فرمان حضور در صحنه، یعنی فراخوان برای حضور در راهپیمایی ۲۲ بهمن را داد! مردم هم در روز ۲۲ بهمن با زبان بیزبانی به رهبر عزیزتر از جانشان گفتند: «المؤمن اذا وعد الوفاء» یعنی مؤمن به وعدهای که میدهد، وفا و عمل میکند.
به تعبیر کوچه و بازاری: «مرد است و قولش!»
و به تعبیر شعرا:
روی دستش پسرش رفت، ولی قولش نه!
نیزهها تا جگرش رفت، ولی قولش نه!
این چه خورشید غریبیست که با حال نزار،
پای نعش قمرش رفت، ولی قولش نه!
باغبانیست عجب! آن که در آن دشت بلا،
به خزانی ثمرش رفت، ولی قولش نه!
شیرمردی که در آن واقعه هفتاد و دو بار،
دست غم بر کمرش رفت، ولی قولش نه!
جان من بر خیِ آن مرد که در شط فرات،
تیر در چشم ترش رفت، ولی قولش نه!
هر طرف مینگری نام حسین است و حسین،
ای دمش گرم! سرش رفت، ولی قولش نه!
این رسم مردم کربلایی است که به تأسی از حسین بن علی (ع) در اوج سختی، بلا و تنگی معیشت باز هم میگویند: «رضیتُ برضیالله». ۲۲ بهمن امسال، فراتر از تیرهای بلایی بود که دشمن از هر سو بر سر ملت ما میبارد؛ باز هم مردم وسط میدان آمده و شهادتطلبانه گفتند: «لبیک یا خامنهای! ما اهل کوفه نیستیم علی تنها بماند!»امتحان سختی بود و باز هم خواهد بود؛ زیرا دشمن در تکاپوی ایجاد «شعب ابیطالب» نوینی برای ملت ماست.
اما این ملت در جنگ ارادهها، هم در جهاد سازندگی پیدرپی، خودکفایی و خوداتکاییاش را جشن میگیرد؛ هم در جهاد تبیین، بمبارانهای تبلیغاتی و رسانهای دشمن را خنثی میکند و هم در وسط میدان، حماسه چندبعدی حضور ۲۲ بهمن امسال را خلق میکند!
ملتی که رهبری چنین شجاع دارد، آیا نباید شجاعت حضورش را به رخ جهانیان بکشد و شاهد چشمان از حدقه درآمده دشمنانش باشد؟! با این حضور، تهدیدات ترامپ نخنما شد! با این حماسه، سفر نتانیاهو به آمریکا مضحک شد! با این اراده، ایران پیروز جنگ ارادهها شد! حالا ما صاحب هر سه رکن پیروزی بر دشمن شدهایم:
۱. رهبری شجاع، مدبر، مدیر و آگاه؛
۲. نظامیان شجاع و مجهز به سلاحهای مدرن؛
۳. مردم شجاع و بصیر، سرمایه اجتماعی نظام.
دشمنی که این مرحله از تهاجمات را با تهدید جان شریف رهبری آغاز کرد و با تحقیر تواناییهای دفاعی نیروهای مسلح ادامه داد و نهایتاً با پیشتازی مأموران اعزامی موساد و نیروهای آموزشدیده سازمانهای جاسوسیاش و جنگ رسانهای تلاش کرد تا با تحریک احساسات نسلهای نو و بیخبر از تاریخ، مردم را به سوی تله خشونتها و فتنهها بکشاند، حالا در هر سه مورد دست از پا درازتر، زانوی غم بغل کرده و کاسهی «چه کنم، چه کنم» به دست گرفته است و باز هم طعم تلخ محاسبات اشتباهش را چشیده! علیرغم نفس مصنوعی در ابررسانهها و پلتفرمهای موسوم به ستادهای جنگ مجازی، اکنون از همه جا رانده و در گل مانده!! آری، با آل علی هر که درافتاد، ور افتاد! به قول مولانا: «چراغی را که ایزد برفروزد، هر آن کس پف کند، سبلش بسوزد.»
پیامهای حضور حماسی مردم در راهپیمایی ۲۲ بهمن امسال بسیار متعدد بود، از جمله:
۱. نشان دادن مشت آهنین به بیگانگان؛
۲. طرد دوباره معاندان اعم از منافقان، سلطنتطلبان، بهاییان، وهابیان و اراذل و اوباش؛
۳. وفاداری میدانی به آرمانهای امام راحل، شهدا و منویات مقام معظم رهبری؛
۴. جهاد تبیین و تحمیل شکست به دشمن در جنگ گسترده رسانهای؛
۵. تأکید دوباره بر اتحاد مقدس بهعنوان سرمایه عظیم اجتماعی و مردمی نظام؛
۶. مرزبندی هوشمندانه با اغتشاشگران و شبهکودتاچیان خیابانی؛
۷. مخابره پیام اقتدار از سوی ایران قوی به همه کشورها، بهویژه آمریکا و اروپا و اعلام ظهور ابرقدرت ایران؛
۸. تبیین عملی تفاوت ایران با کشورهایی چون سوریه، لیبی، ونزوئلا و سایر کشورهای پیرامونی.
این حضور ارزشمند، نخست عزم جمهوری اسلامی را برای پیشرفت و تحقق برنامههای خود جزمتر کرد و نگرانیهای القایی گذشته را برطرف ساخت.
در وهله دوم، اراده حاکمیت را برای پیگیری خواستههای معیشتی مردم و اجرای برنامههای اقتصادی راهگشا تقویت کرد. قطعاً در آیندهای نزدیک روندهای اصلاحی نتیجه خواهد داد و ملت از این شرایط دشوار عبور خواهد کرد.
مردم ما نیک میدانند اگر این حضورهای هوشمندانه و تابآوریهای خستگیناپذیر نبود، سقیفههای غدیرستیز تکرار میشد، فاطمیههای تلخ و فداشدن فاطمیون ولایت تجدید میگشت و دوباره زمینههای غربت امام حسن مجتبی (ع) پدیدار میشد.
دوباره کربلای حسینی، دوباره نطقهای مظلومانه و فاطمی حضرت زینب (س) و بغضهای خیس امام سجاد (ع) متجلی میشدند! دوباره شرایط برای آزار و اهانت به شیخالائمه امام صادق (ع) و تبعید و شهادت امام موسی بن جعفر (ع) و امام رضا (ع) فراهم میگشت!
و این دوبارهها استمرار غیبت را سبب میشد و خبری از نزدیک شدن ظهور نبود.در تاریخ معاصر نیز اگر این حماسههای حضور نبود، کودتای ۲۸ مرداد و بازگشت رژیم ستمشاهی پهلوی ممکن نمیشد.
باید قدر این حضورهای ارزشمند، تعیینکننده و اثرگذار را دانست و همواره از این مردم بیبدیل که در تاریخ کهن، صدر اسلام و معاصر نظیری ندارند، تجلیل کرد.
باید همواره هوای آنان را داشت و به تقلید از مقام معظم رهبری، چنان مردمی زیست که وقتی فراخوان داده میشود، حماسه خلق گردد: حماسه نهم دی، حماسه ۲۲ دی، حماسه ۲۲ بهمن، حماسه روز قدس، حماسه اتحاد مقدس در جنگ ۱۲ روزه و صدها حماسه دیگر که مجال شمارششان نیست. خدایا، تو را شکر بابت داشتن چنین نعمات بزرگی که به ما عطا نمودهای: نعمت رهبری بزرگوار، نعمت نیروهای مسلح توانمند و شجاع، نعمت مردم بصیر و سایر نعمتهای بیشمار.
هادی ابراهیمی کیاپی